Categoriearchief: Computable

Updates, vloek, zege? zeg het maar

Vrijwel dagelijks worden we bestookt met meldingen over hacks, security breaches en ransomware aanvallen op IT van grote instellingen en bedrijven. De schade hiervan is aanzienlijk met overlast voor klanten. Op sommige zaken kan je voorbereid zijn, tegen andere aanvallen kan je lastig(er) verdedigen. Een belangrijke rol bij deze verdediging is het onderhoud van systemen. Het up to date houden dus. Operating Systems, Libraries third party software en eigen ontwikkeling kennen fouten / zwakheden. Deze fouten / zwakheden of “Gaten” wil je natuurlijk zo snel mogelijk dichten. Misbruik hiervan worden “Zero-Day Vulnerabilities” genoemd (ook wel “Zero-Day Exploits of Zero-Day Attacks”).

Common Vulnerability Enumeration

Deze zwakheden worden bijgehouden als Common Vulnerabilities and Exposures (oorspronkelijk Common Vulnerability Enumeration – CVE’s genoemd). De score, of ook wel het CVE nummer bepaalt de ernst van de zwakheid. Deze CVE’s worden door een organisatie in de US bepaald en bijgehouden. Als systeembeheerder kan je op basis van deze CVE’s updates in operating systems en software doorvoeren. Je weet hiermee hoe belangrijk het is en wat de urgentie is.

Eeuwig support?

Bij operating systems wordt vaak onderscheid gemaakt tussen major versions en minor versions. Bijvoorbeeld, mijn Mac laptop draait nu op Mac OS Golden Gate (version 27) en subversion 2, kortom 27.2 dus. Na verloop van tijd vervalt het support van de leverancier (Mac OSX release cycle). Daarna wordt verwacht dat je een major upgrade uitvoert, naar versie 28 (die is er nog niet, maar als voorbeeld). Bij RedHat Linux bijvoorbeeld is er 5 jaar full support. Daarna kan je kiezen om een nieuwe major versie te gaan gebruiken, Maar je kan ook op de aanvankelijk versie te blijven en “Extended Support” te kopen. In deze 5 jaar extended support komen er geen minor versions meer beschikbaar.

Wil je dan nog steeds niet upgraden naar de nieuwe major versie, dan kan je 4 jaar Extended Life Cycle support kopen. Ook hiervoor geldt dat er alleen security updates beschikbaar komen. Als laatste kan er nog 4 jaar Long Life aangeschaft worden. In totaal kan je hiermee 18 jaar profiteren van support. Voor bedrijven is dit van belang en daar is een eenvoudige reden voor.

De maintenance last

Eerder schreef ik over de Business Logica van een IT afdeling of IT organisatie. Mijn conclusie hierbij is dat maintenance, het onderhouden en operationeel houden van systemen en applicaties eigenlijk de hoofdtaak is van de afdeling of organisatie. Het risico hierbij is dat het onderhoud zoveel inspanning vergt dat het uitvoeren van IT projecten er onder lijd. Dat is een probleem, want (de resultaten van) projecten versnellen de organisatie juist. En dat is van levensbelang. Dit leidt to het idee dat maintenance dus zo efficient mogelijk uitgevoerd moet worden. Dit raakt natuurlijk aan deze discussie rond updates en upgrades. Veel van de onderhoudsinspanning gaat juist in de updates en upgrades zitten. Het is dan ook niet voor niets dat RedHat 18 jaar support aanbiedt. Het idee is dat je daarmee bespaard op onderhoudswerk.

Ubuntu release cycle

Bij Ubuntu Linux hanteert men een iets andere aanpak. Ieder half jaar komt er een minor versie uit, altijd in april en november. De versies van dit jaar zijn dus 26.04 (deze draai ik zelf) en binnenkort zal versie 26-10 uitkomen. Deze versies worden dus een half jaar van support voorzien. Om de twee jaar wordt versie voorzien van support voor langere tijd. Dit wordt “Long Time Support” (LTS) versie genoemd. De laatste LTS versie is 24.04. Wil je niet telkens upgraden, dan kies je voor een LTS versie. Dit voor zakelijk toepassingen dus van belang. Overigens, tijdens deze periode van support zijn er functionele- en security updates beschikbaar. Bij de Linux distributies (RedHat, Ubuntu, Debian en SuSe bijvoorbeeld) gelden deze updates niet alleen voor het operating systeem, maar even zo goed voor alle applicaties on software die middels een repository (of een soort app store) meegeleverd worden. Dit is dus veel meer (software) dan commerciële operating systems bieden. Het zal duidelijk zijn dat ook de andere distributies een release cycle en een support aanbod hebben.

Overigens, Ik upgrade (major versions) mijn Ubuntu versies al jaren zonder problemen. Ik weet dat dit bij Debian ook kan. Het is natuurlijk geen garantie dat het lukt. Veelal is dit afhankelijk van hoe complex het systeem en de daarom geïnstalleerde software is. Het lijkt daarmee wat op het idee van "Rolling Releases" waarbij er geen vaste versie plateau's zijn, maar je telkens nieuwe versies geïnstalleerd. Voorbeelden van Linux distributies die zo'n strategie volgen zijn Gentoo Linux en Arch Linux.

De ene update is de andere niet

Veel systeem beheerder maken onderscheid tussen functionele updates en security updates (beiden worden ook wel patches genoemd). Functionele updates maken nieuwe functionaliteit beschikbaar en fixen bijvoorbeeld functionele bugs. Security updates richten zich specifiek op de security fouten die een systeem kan hebben. Er kan geredeneerd worden dat je security updates zo snel mogelijk (afhankelijk van de CVE nummer – urgentie – zie verderop in het artikel) wil doorvoeren. Dus waar je prioriteiten zou willen stellen, kan je dat hiermee. Met functionele updates zou je kunnen wachten, gesteld dat je geen last hebt van de functionele fouten die het fixed.

Het installeren van updates neemt vaak nieuwe problemen met zich mee en daar zit je al helemaal niet op te wachten. Natuurlijk bevat een nieuwe versie van software altijd Zero-Day Vulnerabilities die dan later weer ontdekt worden. Dat valt te verwachten. Maar dat bestaande (eigen) software faalt vanwege updates is erg vervelend. En dat kan wel degelijk. En als bestaande software faalt dan levert dat heel veel extra werk op en daar zitten we in onderhoud (maintenance) zeker niet op te wachten.

Update strategie

Ik ben IT organisaties tegengekomen die om deze reden altijd even wachten met het doorvoeren van updates en patches. Zij willen dan altijd een minor version achter lopen op de markt. Ze noemen dit wel de N-1 strategie. Hiermee minimaliseer je het risico dat software faalt bij nieuwe versies. Maar ik denk dan tegelijkertijd, je hebt altijd Zero-Day Vulnerabilities, altijd, per definitie.

Infrastructuur inrichting telt ook

Nu zijn niet alleen updates, upgrades en patches bepalend voor security. De totale inrichting van de infrastructuur bepaald natuurlijk ook in belangrijke mate hoe veilig de applicatie uiteindelijk is. Beperkingen middels firewall, proxy’s en reverse proxy’s, maar ook in Cloud het gebruik van Security Groups (AWS) bepalen hoe veilig e.e.a. is. Veel van deze maatregelen tref je tijdens het design en implementatie. De beheer last komt vooral voort uit zich herhalende werkzaamheden, de updates en de upgrades / patches.

Automate anything

Zoals eerder gezegd, bij beheer (maintenance) draait het hoofdzakelijk om de efficiency. Het adagium “Automatiseer zoveel mogelijk” past daar goed bij. Middels Puppet, SaltStack of Ansible kan je de configuratie van een systeem beschrijven en dus snel herbouwen. Naar mijn idee speelt automation dan een cruciale rol om de beheer last laag te houden. Het is de reden om Infrastructure as Code (IaC) te adopteren.

CIA en EPSS

Een strategie kan zijn onderscheid te maken tussen verschillende stacks. Voor operating systems in een zakelijke setting is het een goed idee te kiezen voor de LTS versie. En dat ongeacht het het open sources is of commerciële software. Hiermee kan de organisatie het langste vooruit zonder te moeten upgrade en toch security updates te hebben (minimale beheer inspanning). Daarnaast is de Confidentiality, Integrity & Availability (CIA) score van belang. Ook kan gekeken worden naar de “Exploit Prediction Scoring System” (EPSS) score. Dit is een inschatting van de kans dat een exploit daadwerkelijk misbruikt kan worden.

Het idee is, hoe hoger de score, hoe eerder het aandacht verdiend. Je kan bijvoorbeeld groepen maken, critical, high, medium en low. Elke groep kent dan een andere maximale tijd waarbinnen het geregeld moet zijn. Dit valt dan te plannen. Verder zijn publiek beschikbare systemen altijd een prioriteit. En ook hier geldt, hoe meer we automatiseren hoe beter. Een hogere mate van automation betekend een hogere efficiency.

Vloek of zegen?

Uit het bovenstaande blijkt dat updates patches en upgrades en geen vloek en geen zegen zijn. Ze zijn wel noodzakelijk. Vanwege de efficiency “Eis” van het beheer (maintenance) is het wel zaak dit zo slim mogelijk te automatiseren. Een goed opgezette strategie helpt daarbij.

Actueel

Deze week werd er een groot aantal verstoringen gemeld, vooral in Amerika. Zo is  bijvoorbeeld Microsoft getroffen.In de berichtgeving werd gesteld dat het geen hack betrof, maar een storing. Eerder al werden supermarkten getroffen door koelsystemen die gingen verwarmen in plaats van koelen. Dit was wel een hack. Maar het bleef niet beperkt tot deze bedrijven, ook Apple en Google werden getroffen. Rob Braxman legt het in detail uit. Zijn conclusie is dat AI gebruikt wordt om fouten in software te vinden zoals Zero-Days. Hij beargumenteerd dat we daarom ook AI moeten gebruiken om dat tegen te gaan. Het vinden van exploits gaat nu zo snel, dat we het ons niet kunnen veroorloven AI niet te gebruiken. Interessant detail in zijn verhaal is dat de grote vendors (Apple, Google en Microsoft) vroeg inzage krijgen in de gevonden exploits, maar Linux (community) niet. Daar waar de vendors in stilte problemen kunnen fixen, kan de Linux community dat alleen in het openbaar. Waar raakt dit het onderwerp van dit artikel? Rob Braxman stelt dat de fixes zo snel gemaakt worden dat ze nieuwe bugs introduceren.
Overigens stelt hij ook dat men in de US voorloopt met deze ontwikkeling en dat Europa(?) zal volgen. Ik vraag me af of we hierop voldoende voorbereid zijn.

Open Source Software, zuiver eigenbelang

Gratis software, developers die software weggeven en die software voor mij onderhouden? Een economie van het delen, altruïsme? Ik geloof er niets van. Alles kost geld, ook software. Developers moeten toch ook kunnen leven?  Overal moet voor betaald worden, alleen de zon gaat voor niets op.

Al jaren staat de software industrie gelijk aan het snelle verdienen, het grote geld. Waarom zou iemand software weggeven en er niets voor terug vragen? Waarom zou ik dergelijke software willen gebruiken? Waarom werken grote bedrijven als HP, IBM, Intel en Red Hat daaraan mee? Vast niet om er slechter van te worden. Deze bedrijven willen immers geld verdienen. Er is vast een catch.

De catch

foksuk_rrs_scriptKlopt, er is een catch. De motivatie om aan open source software te werken is zuiver eigenbelang. Bedrijven doen dat om geld te verdienen. Developers hebben de software zelf nodig of willen bekendheid te verkrijgen. Aha.. zult u denken, dus dat is de catch. Ja dat klopt, dat is de catch. De motivatie voor developers en bedrijven is om er beter van de worden. Iedereen met bedenkingen over open source software heeft toch gelijk. Maar er is nog een catch, eigen belang als motivatie is eigenlijk best prima.

De motivatie

Natuurlijk is het allemaal niet zo slecht als het klinkt. Bedrijven en developers werken aan open source software om er beter van te worden, maar ze zijn niet egoistisch, anderen mogen er ook van profiteren. En ja en ook dat gebeurt met de gedachte dat ze er later zelf beter van worden. Maar is dat eigenlijk wel erg?  Waarom zou je er zelf niet beter van mogen worden als anderen er ook wat aan hebben, dat is toch prima?

Zeg nu zelf, als je wil dat mensen iets doen en dat blijven doen, wat is de beste garantie die je kan krijgen? Dat ze ervoor betaald worden, of dat het (ook) in hun eigenbelang is? Het is eigenlijk het verschil tussen intern gemotiveerd zijn, of extern gemotiveerd worden. Interne motivatie is natuurlijk veel beter. Immers, geen betaling, geen software. Het verklaart eveneens waarom open source software developers zo gebrand zijn kwalitatief goede en veilige software te maken. Ze hebben zich persoonlijk verbonden aan de software. Deze persoonlijke verbondenheid is veel lastiger als je daarvoor betaald wordt.

Scratch your own itch

In het begin van het computer tijdperk werkte het immers ook al zo.  Als een computer iets moest doen, dan schreef je daar zelf de software voor, je kon het immers (nog) niet kopen. Maar als iemand anders software bezat die je nodig had, dan was het sneller om dat te mogen gebruiken, dan om het zelf te schrijven. Het delen van software lag daarmee erg voor de hand. Toch was de motivatie om te delen eigen belang, je werd er zelf ook indirect beter van.

Eigenbelang is prima

het-kan-wel-loesjeZo bekeken is de motivatie om mee te werken aan open source software inderdaad eigenbelang. Niet egoistisch zodat we niet delen, maar de inspanning die we leveren, leveren we in eerste instantie voor onszelf. Dit is precies de reden waarom open source software een goede keuze is voor bedrijven en organisaties. Het principe erachter, de motivatie om software te schrijven en te onderhouden komt voort uit eigenbelang. Juist dit feit maakt dat het proces stabiel is. Deze stabiliteit is bij uitstek in het belang voor bedrijven. Lage kosten (ja het gebruik van software is nooit kosteloos) en een stabiel proces om de software te ontwikkelen en te onderhouden is juist in hun belang – en uiteindelijk in ieders belang.

Duurzaam

Heb je zelf behoefte om aan open source software mee te werken, doe het dan vooral voor jezelf, maar deel het resultaat met anderen. Dit gaat ook voor bedrijven op. Bijdragen aan software projecten, of het financieren van ontwikkeling, doe het vooral vanuit eigenbelang en deel het daarna met de wereld. Dit is de beste manier om het gebruik en het ontwikkelen van open source software duurzaam te maken en nuttig te laten zijn voor iedereen.

 

Open Source Software tussen wal en schip bij Architectuur denken

Het is voor bedrijven noodzakelijk om de snelle veranderingen in onze maatschappij te volgen. Consequentie  hiervan is dat zij hun ICT voorzieningen snel aan moeten kunnen passen zonder daarmee consessies te doen aan de beschikbaarheid en veiligheid van systemen en gegevens. Om dit te bereiken worden er afspraken gemaakt over waaraan dergelijke veranderingen moeten voldoen of onder welke condities deze uitgevoerd mogen worden. Deze afspraken, of wel principes, worden architectuur genoemd. Het architectuur denken is heel gebruikelijk bij grote bedrijven en organisaties omdat niemand alleen in staat is deze complexiteit te overzien. De interne IT organisatie, externe leveranciers en dienstverleners hebben zich allen te conformeren aan deze (enterprise) architectuur, het zogenaamde: werken onder architectuur.

Architectuur als middel
Voor wat betreft de (infrastructurele) architectuur kunnen dit afspraken zijn over, gegevens, informatie beveiliging, applicaties, interfaces en de infrastructuur zelf. Zo kunnen bijvoorbeeld het aantal operating systemen of databases beperkt worden. Met dergelijke beperkingen wordt de infrastructuur beter te overzien en de organisatie is daardoor beter in staat het beheer uit te voeren. Ook consequenties van wijzigingen zijn zo beter te overzien. Architectuur is daarmee geen doel op zich, maar heeft tot doel een consistente en veilige ICT te realiseren waarop efficiënt wijzigingen doorgevoerd kunnen worden. De architectuur ontwikkelt zich ook in de tijd en zal kan niet statisch zijn. Enterprise architecten zijn verantwoordelijk voor het naleven van de bestaande architectuur en het ontwikkelen daarvan.

Enterprise architecten
Veel enterprise architecten zijn echter onbekend met Open Source Software en de (detail) mogelijkheden die dit biedt voor de architectuur. Als Linux al een platform binnen de architectuur is (en dat komt steeds vaker voor) dan is het een uitzondering op verschillende vlakken. De meeste organisaties hebben bijvoorbeeld centraal gebruiker beheer ingericht op basis van Microsoft Active Directory. Linux servers worden veelal niet gekoppeld (maar kunnen dat overigens wel). Linux gebruikers worden of lokaal aangelegd, of er wordt een LDAP gebaseerde structuur naast Microsoft Active Directory gebouwd. Deze Linux systemen worden dan meestal gebruikt voor web sites of content management systemen zodat er geen noodzaak is voor eindgebruikers daarop in te loggen. Het wordt als platform toegestaan, maar het is wel een uitzondering. Je zou kunnen stellen dat het geïsoleerd ingezet wordt.

Gemiste kansen
Naar mijn idee past Open Source Software juist heel goed binnen het architectuur denken. Er zijn talloze tools die het naleven van afspraken juist veel makkelijker maken. Er zijn tools waarmee het management van Linux systemen gestandaardiseerd en geautomatiseerd kunnen worden zoals bijvoorbeeld, Red Hat Satelite voor deployment en Puppet voor management. Standaard biedt Linux talloze bouwblokken om systemen te hardenen zoals bijvoorbeeld Secure Shell (SSH) dat encrypted toegang tot systemen kan geven, of Secure Copy (SCP) waarmee bestanden encryped tussen Linux systemen gekopieerd kunnen worden. SSH en SCP kunnen eenvoudig verder beveiligd worden door root acces te weigeren en gebruikers alleen met een RSA of DSA key te laten inloggen. Beiden maken standaard deel uit van ieder Linux installatie. Verder kunnen middels het SUDO mechanisme (sudoers file) root rechten aan users gegeven worden op specifieke commando’s. Wanneer men echt hecht aan sucurity (en dat doen enterprise architecten) dan mogen zeker Security Enhanced Linux (SELinux) en AppArmour niet vergeten worden. Op basis hiervan kunnen de rechten van processen op systemen verder beperkt worden. Als laatste zou ik de CIS Benchmark voor Red Hat systemen willen noemen. Dit is een uitgebreide beschrijving van (mogelijk) te nemen maatregelen die een Red Hat Linux systeem veiliger maken. Van iedere maatregel is beschreven hoe deze geïmplementeerd moet worden, waarom het systeem veiliger wordt en bovenal hoe het gecontroleerd (audit) kan worden.

Een veiliger infrastructuur
De beschreven mogelijkheden zijn maar een greep uit de mogelijkheden die Open Source Software biedt om een IT omgeving veilig en beheersbaar te houden. Bedrijven die al bekend zijn met Linux en Open Source Software kennen deze mogelijkheden ongetwijfeld. Ik zou daarom graag een pleidooi willen houden voor Linux en Open Source Software bij enterprise architecten. Verdiep U in de mogelijkheden en probeer ze toe te (laten) passen. Maak ze in al haar mogelijkheden onderdeel van de (enterprise) architectuur. De organisatie waarvoor u werkt zal u dankbaar zijn.

Dit artikel is ook gepubliceerd op de Computable site op d.d. 29 november 2013