Tag archieven: security

Updates, vloek, zege? zeg het maar

Vrijwel dagelijks worden we bestookt met meldingen over hacks, security breaches en ransomware aanvallen op IT van grote instellingen en bedrijven. De schade hiervan is aanzienlijk met overlast voor klanten. Op sommige zaken kan je voorbereid zijn, tegen andere aanvallen kan je lastig(er) verdedigen. Een belangrijke rol bij deze verdediging is het onderhoud van systemen. Het up to date houden dus. Operating Systems, Libraries third party software en eigen ontwikkeling kennen fouten / zwakheden. Deze fouten / zwakheden of “Gaten” wil je natuurlijk zo snel mogelijk dichten. Misbruik hiervan worden “Zero-Day Vulnerabilities” genoemd (ook wel “Zero-Day Exploits of Zero-Day Attacks”).

Common Vulnerability Enumeration

Deze zwakheden worden bijgehouden als Common Vulnerabilities and Exposures (oorspronkelijk Common Vulnerability Enumeration – CVE’s genoemd). De score, of ook wel het CVE nummer bepaalt de ernst van de zwakheid. Deze CVE’s worden door een organisatie in de US bepaald en bijgehouden. Als systeembeheerder kan je op basis van deze CVE’s updates in operating systems en software doorvoeren. Je weet hiermee hoe belangrijk het is en wat de urgentie is.

Eeuwig support?

Bij operating systems wordt vaak onderscheid gemaakt tussen major versions en minor versions. Bijvoorbeeld, mijn Mac laptop draait nu op Mac OS Golden Gate (version 27) en subversion 2, kortom 27.2 dus. Na verloop van tijd vervalt het support van de leverancier (Mac OSX release cycle). Daarna wordt verwacht dat je een major upgrade uitvoert, naar versie 28 (die is er nog niet, maar als voorbeeld). Bij RedHat Linux bijvoorbeeld is er 5 jaar full support. Daarna kan je kiezen om een nieuwe major versie te gaan gebruiken, Maar je kan ook op de aanvankelijk versie te blijven en “Extended Support” te kopen. In deze 5 jaar extended support komen er geen minor versions meer beschikbaar.

Wil je dan nog steeds niet upgraden naar de nieuwe major versie, dan kan je 4 jaar Extended Life Cycle support kopen. Ook hiervoor geldt dat er alleen security updates beschikbaar komen. Als laatste kan er nog 4 jaar Long Life aangeschaft worden. In totaal kan je hiermee 18 jaar profiteren van support. Voor bedrijven is dit van belang en daar is een eenvoudige reden voor.

De maintenance last

Eerder schreef ik over de Business Logica van een IT afdeling of IT organisatie. Mijn conclusie hierbij is dat maintenance, het onderhouden en operationeel houden van systemen en applicaties eigenlijk de hoofdtaak is van de afdeling of organisatie. Het risico hierbij is dat het onderhoud zoveel inspanning vergt dat het uitvoeren van IT projecten er onder lijd. Dat is een probleem, want (de resultaten van) projecten versnellen de organisatie juist. En dat is van levensbelang. Dit leidt to het idee dat maintenance dus zo efficient mogelijk uitgevoerd moet worden. Dit raakt natuurlijk aan deze discussie rond updates en upgrades. Veel van de onderhoudsinspanning gaat juist in de updates en upgrades zitten. Het is dan ook niet voor niets dat RedHat 18 jaar support aanbiedt. Het idee is dat je daarmee bespaard op onderhoudswerk.

Ubuntu release cycle

Bij Ubuntu Linux hanteert men een iets andere aanpak. Ieder half jaar komt er een minor versie uit, altijd in april en november. De versies van dit jaar zijn dus 26.04 (deze draai ik zelf) en binnenkort zal versie 26-10 uitkomen. Deze versies worden dus een half jaar van support voorzien. Om de twee jaar wordt versie voorzien van support voor langere tijd. Dit wordt “Long Time Support” (LTS) versie genoemd. De laatste LTS versie is 24.04. Wil je niet telkens upgraden, dan kies je voor een LTS versie. Dit voor zakelijk toepassingen dus van belang. Overigens, tijdens deze periode van support zijn er functionele- en security updates beschikbaar. Bij de Linux distributies (RedHat, Ubuntu, Debian en SuSe bijvoorbeeld) gelden deze updates niet alleen voor het operating systeem, maar even zo goed voor alle applicaties on software die middels een repository (of een soort app store) meegeleverd worden. Dit is dus veel meer (software) dan commerciële operating systems bieden. Het zal duidelijk zijn dat ook de andere distributies een release cycle en een support aanbod hebben.

Overigens, Ik upgrade (major versions) mijn Ubuntu versies al jaren zonder problemen. Ik weet dat dit bij Debian ook kan. Het is natuurlijk geen garantie dat het lukt. Veelal is dit afhankelijk van hoe complex het systeem en de daarom geïnstalleerde software is. Het lijkt daarmee wat op het idee van "Rolling Releases" waarbij er geen vaste versie plateau's zijn, maar je telkens nieuwe versies geïnstalleerd. Voorbeelden van Linux distributies die zo'n strategie volgen zijn Gentoo Linux en Arch Linux.

De ene update is de andere niet

Veel systeem beheerder maken onderscheid tussen functionele updates en security updates (beiden worden ook wel patches genoemd). Functionele updates maken nieuwe functionaliteit beschikbaar en fixen bijvoorbeeld functionele bugs. Security updates richten zich specifiek op de security fouten die een systeem kan hebben. Er kan geredeneerd worden dat je security updates zo snel mogelijk (afhankelijk van de CVE nummer – urgentie – zie verderop in het artikel) wil doorvoeren. Dus waar je prioriteiten zou willen stellen, kan je dat hiermee. Met functionele updates zou je kunnen wachten, gesteld dat je geen last hebt van de functionele fouten die het fixed.

Het installeren van updates neemt vaak nieuwe problemen met zich mee en daar zit je al helemaal niet op te wachten. Natuurlijk bevat een nieuwe versie van software altijd Zero-Day Vulnerabilities die dan later weer ontdekt worden. Dat valt te verwachten. Maar dat bestaande (eigen) software faalt vanwege updates is erg vervelend. En dat kan wel degelijk. En als bestaande software faalt dan levert dat heel veel extra werk op en daar zitten we in onderhoud (maintenance) zeker niet op te wachten.

Update strategie

Ik ben IT organisaties tegengekomen die om deze reden altijd even wachten met het doorvoeren van updates en patches. Zij willen dan altijd een minor version achter lopen op de markt. Ze noemen dit wel de N-1 strategie. Hiermee minimaliseer je het risico dat software faalt bij nieuwe versies. Maar ik denk dan tegelijkertijd, je hebt altijd Zero-Day Vulnerabilities, altijd, per definitie.

Infrastructuur inrichting telt ook

Nu zijn niet alleen updates, upgrades en patches bepalend voor security. De totale inrichting van de infrastructuur bepaald natuurlijk ook in belangrijke mate hoe veilig de applicatie uiteindelijk is. Beperkingen middels firewall, proxy’s en reverse proxy’s, maar ook in Cloud het gebruik van Security Groups (AWS) bepalen hoe veilig e.e.a. is. Veel van deze maatregelen tref je tijdens het design en implementatie. De beheer last komt vooral voort uit zich herhalende werkzaamheden, de updates en de upgrades / patches.

Automate anything

Zoals eerder gezegd, bij beheer (maintenance) draait het hoofdzakelijk om de efficiency. Het adagium “Automatiseer zoveel mogelijk” past daar goed bij. Middels Puppet, SaltStack of Ansible kan je de configuratie van een systeem beschrijven en dus snel herbouwen. Naar mijn idee speelt automation dan een cruciale rol om de beheer last laag te houden. Het is de reden om Infrastructure as Code (IaC) te adopteren.

CIA en EPSS

Een strategie kan zijn onderscheid te maken tussen verschillende stacks. Voor operating systems in een zakelijke setting is het een goed idee te kiezen voor de LTS versie. En dat ongeacht het het open sources is of commerciële software. Hiermee kan de organisatie het langste vooruit zonder te moeten upgrade en toch security updates te hebben (minimale beheer inspanning). Daarnaast is de Confidentiality, Integrity & Availability (CIA) score van belang. Ook kan gekeken worden naar de “Exploit Prediction Scoring System” (EPSS) score. Dit is een inschatting van de kans dat een exploit daadwerkelijk misbruikt kan worden.

Het idee is, hoe hoger de score, hoe eerder het aandacht verdiend. Je kan bijvoorbeeld groepen maken, critical, high, medium en low. Elke groep kent dan een andere maximale tijd waarbinnen het geregeld moet zijn. Dit valt dan te plannen. Verder zijn publiek beschikbare systemen altijd een prioriteit. En ook hier geldt, hoe meer we automatiseren hoe beter. Een hogere mate van automation betekend een hogere efficiency.

Vloek of zegen?

Uit het bovenstaande blijkt dat updates patches en upgrades en geen vloek en geen zegen zijn. Ze zijn wel noodzakelijk. Vanwege de efficiency “Eis” van het beheer (maintenance) is het wel zaak dit zo slim mogelijk te automatiseren. Een goed opgezette strategie helpt daarbij.

Actueel

Deze week werd er een groot aantal verstoringen gemeld, vooral in Amerika. Zo is  bijvoorbeeld Microsoft getroffen.In de berichtgeving werd gesteld dat het geen hack betrof, maar een storing. Eerder al werden supermarkten getroffen door koelsystemen die gingen verwarmen in plaats van koelen. Dit was wel een hack. Maar het bleef niet beperkt tot deze bedrijven, ook Apple en Google werden getroffen. Rob Braxman legt het in detail uit. Zijn conclusie is dat AI gebruikt wordt om fouten in software te vinden zoals Zero-Days. Hij beargumenteerd dat we daarom ook AI moeten gebruiken om dat tegen te gaan. Het vinden van exploits gaat nu zo snel, dat we het ons niet kunnen veroorloven AI niet te gebruiken. Interessant detail in zijn verhaal is dat de grote vendors (Apple, Google en Microsoft) vroeg inzage krijgen in de gevonden exploits, maar Linux (community) niet. Daar waar de vendors in stilte problemen kunnen fixen, kan de Linux community dat alleen in het openbaar. Waar raakt dit het onderwerp van dit artikel? Rob Braxman stelt dat de fixes zo snel gemaakt worden dat ze nieuwe bugs introduceren.
Overigens stelt hij ook dat men in de US voorloopt met deze ontwikkeling en dat Europa(?) zal volgen. Ik vraag me af of we hierop voldoende voorbereid zijn.

“Het PRISM dilemma”

De onthullingen rond PRISM doen ons geloven dat ook op internet het “recht van de sterkste” geldt. In dit voorbeeld is het de Amerikaanse NSA die massaal telefoongesprekken en internet communicatie tapt en opslaat. Andere geheime diensten doen dit ongetwijfeld eveneens. Dit voorval staat niet op zichzelf, er zijn vele voorbeelden waarin de security van computersystemen in het geding is. Wat kan je hier als bedrijf of individu aan doen? Kan Linux / Open Source Software ons hierbij behulpzaam zijn?

Geen eigenaar, geen bedrijf, geen deals

Commerciële software bedrijven hebben twee nadelen, ten eerste zijn ze gevestigd in een specifiek land en ten tweede worden ze (deels) “geregeerd” door commercie. Doet een Europees bedrijf zaken met een Amerikaans bedrijf dan is de kans groot dat Amerikaanse geheime diensten toegang hebben tot hun systemen en data. Zou het uitmaken dat de specifieke vestiging van dit Amerikaanse bedrijf zich op Europees grondgebied bevind? PRISM leert ons dat de Patriot Act voor alle Amerikaanse bedrijven geldt, waar zij zich ook vestigen. Men kan zich terecht afvragen of dit wenselijk is voor (o.a.) Europese overheidsdiensten. Stellen zij hiermee gegevens van hun burgers aan de Amerikaanse overheid ter beschikking?Prism

Een ander nadeel is het commerciële karakter van veel software bedrijven. Naast – voordelen – strookt de aandacht (en prioriteit) voor security niet altijd met de commerciele belangen van deze bedrijven. Zo worden exploits liefst niet meteen bekend gemaakt. Naast dat bedrijven niet graag “de vuile was” buiten hangen kan een fix meestal niet snel worden gemaakt. De rechtvaardiging hiervan is vaak dan ook dat de onbekendheid van een exploit voorkomt dat daarvan misbruik wordt gemaakt. In de “Open Source wereld” weten we dat deze “Security through obscurity” niet werkt. Mensen die misbruik willen maken van computer systemen zijn gewoon op de hoogte van deze exploits. Microsoft bijvoorbeeld, informeert de NSA over dergelijke exploits zo blijkt nu. Eindgebruikers zijn zo niet in staat hiertegen maatregelen te treffen omdat de exploits voor hen wel onbekend zijn. In tegenstelling, binnen de communities van Open Source Software worden exploits onmiddellijk bekend gemaakt zodat gebruikers maatregelen kunnen treffen en er snel een patch / fix gemaakt kan worden.

Community development

Open Source Software, zoals Linux bijvoorbeeld, kent geen eigenaar die in een specifiek land is gevestigd. Hierdoor is het lastig voor een nationale overheid – Amerikaans of anderzins – hierop grip te krijgen. Bovendien zijn de mensen die aan deze software programmeren vaak wars van dergelijk invloed en zullen zij om die reden daartegen verzetten. Ook is de bron code inzichtelijk voor iedereen die dat wil en vormt daarmee een extra zekerheid dat daarin geen opzettelijke “achterdeurtjes” gemaakt zijn. Het is geen garantie, maar waar zou je voorkeur naar uitgaan?

De bovenstaande punten betekenen niet dat commerciële software slecht is, 
dergelijke bedrijven niet te vertrouwen zijn of dat Open Source Software 
geen exploits zou bevatten. Er zijn voldoende legitieme redenen om wel 
commerciële software te gebruiken. Het is geen argument waarom het 
produceren van commerciële software illegaal of immoreel zou zijn. 
Het is dan ook geen onwil bij commerciële software bedrijven, maar 
eerder een "handicap".

Eerste-hulp

Wanneer bedrijven en eindgebruikers eenmaal met Linux / Open Source Software aan de slag gaan, dan blijkt dat daarvoor een eindeloze hoeveelheid tools (hulpprogramma’s) beschikbaar zijn. De toegankelijkheid is groot omdat ze makkelijk geïnstalleerd kunnen worden (via internet) en er (meestal) geen kosten aan verbonden zijn. Een aanzienlijk deel van deze tools kunnen gebruikt worden om de security van systemen, communicatie en data te verhogen.

Om een indruk te geven, OpenVPN kan gebruikt worden om VPN tunnels te bouwen, iptables is een standaard firewall in Linux, SELinux is een (overigens door de NSA ontwikkelde) methodiek om het security niveau van Linux te verhogen. Mail systemen kunnen beveiligd worden met ClamAV (een virusscanner) en Spamassassin (Spam filter).

Maar ook zijn er: Tripwire (een systeem waarmee wijzigingen van configuratiebestanden gedetecteerd kan worden), Snort (een intrusion detection system) en Fail2ban (een systeem waarmee onterechte inlogpogingen op systeem processen geweerd kunnen worden).

Bovenstaande producten zijn kosteloos te gebruiken, op een paar is commerciële (betaalde) support te verkrijgen en de meesten zijn prima gedocumenteerd. Ze zijn vaak onderling te combineren en deze lijst is verre van compleet!

Ladder en breekijzer

Linux / Open Source Software “gedraagt” zich eerder als een gereedschapskist met onderdelen, dan een “kant en klaar product”. Het nadeel hiervan is dat er meer kennis en ervaring nodig is om daarmee te bereiken wat je wil. Daar staat tegenover dat systemen volledig naar behoefte te configureren zijn. Dit stelt bedrijven en gebruikers in staat bijvoorbeeld alle potentiële hulpmiddelen voor hackers te verwijderen. Een systeem kan worden teruggebracht tot de basisonderdelen die echt nodig zijn. Alle overbodige software en services voor het specifieke toepassingsgebied zijn te verwijderen. In vergelijk, wie laat er een ladder en breekijzer bij zijn voordeur liggen?

Wie niet sterk is…

Voorbeelden zoals PRISM kunnen ons het gevoel geven dat het “recht van de sterkste” geldt. Wie kan er op tegen de financiële kracht en kennis van de NSA? Linux / Open Source Software geeft ons gelukkig de mogelijkheden daar het “recht van de slimste” tegenover te zetten. Het is aan ons eindgebruikers (en bedrijven / zakelijke gebruikers) om deze handschoen op te pakken of ervoor te kiezen ons over te geven aan een ieder die misbruik wil maken van onze systemen.

update d.d. 26-08-2013

Interessant AIVD rapport over dit onderwerp… AIVDrapport2013

Open source software helpt lekken voorkomen

Het zal je niet zijn ontgaan dat veel overheidsinstanties en gemeenten onder vuur liggen vanwege gebrekkige ict-beveiliging. Verschillende websites blijken gevoelig te zijn voor kwetsbaarheden en onvolkomenheden in de software waardoor de controle over sites kan worden overgenomen. Ook kunnen er gegevens buit gemaakt worden. Voor bedrijven en overheden levert dit imagoschade op.

In de media worden deze beveiligingslekken uitvoerig beschreven en naar buiten gebracht. Maar wat kan aan aan de beveiligingslekken gedaan worden. En, in relatie tot dit expert topic, welke rol kan open source software hierbij spelen?

Laat het duidelijk zijn, ict-security is iets dat niet alleen in de software kan geregeld kan worden. Security moet je op alle vlakken aanpakken, zowel procedureel, fysiek, op hardware als in de software (hierbij kan de software zelfs nog gesplitst worden in de applicatie en systeemsoftware zoals operating systeem, database en webserver). Zo’n integrale aanpak zorg ervoor dat je niet alleen de voordeur dichttimmert, maar ook de achterdeur goed vergrendeld.

In de meeste voorbeelden in de media zijn websites het doelwit. In mijn ogen is dit niet schokkend. In de meeste gevallen betreft het informatie die toch al met de buitenwereld gedeeld wordt. Ik zou het veel kwalijker vinden wanneer er informatie verkregen wordt die de betreffende organisatie of het bedrijf niet wilde delen. Het lijkt me dat je daarom data zou moeten classificeren, bijvoorbeeld in drie niveaus van vertrouwelijkheid. Op elk niveau kunnen passende maatregelen getroffen worden. Daarnaast zou bij zelfbouw van applicaties security in het design mee genomen moeten worden. Strikte regels en afspraken tijdens het programmeren helpen security risico’s te verkleinen of ze (later) eenvoudiger te verhelpen.

Wat mij in de meeste berichten opvalt is dat de sites al zo’n lange tijd ‘lek’ blijken te zijn. Dat suggereert dat de sites niet of niet goed beheerd worden. Of in ieder geval dat de beheerder niets in de gaten heeft gehad. Goed beheer is dan ook een erg belangrijke voorwaarde voor security. Een goede beheerder weet wat er zich op de systemen afspeelt. Hij (of zij) heeft bijvoorbeeld een adequate update policy. Software wordt regelmatig van updates voorzien en security updates worden met voorrang doorgevoerd. Het spreekt vanzelf dat kennis en ervaring noodzakelijk zijn voor goed beheer.

Maar kan open source software helpen? Voor wat betreft het software-deel kan dat naar mijn idee zeker. Er zijn verschillende open source softwaretools beschikbaar die gebruikt kunnen worden om de mate van security te verhogen. Nu zal je misschien denken, zijn dat niet dezelfde tools die ook door de hackers gebruikt worden? Dat zou best kunnen, maar in mijn ogen is dat juist een extra reden er kennis van op te doen en ze te gebruiken.

Prijskaartje

Vanwege de vaak lagere kosten kan open source software de financiële bezwaren wegnemen om dergelijke tools te gaan gebruiken. Geen aanschafprocedure en niet-techneuten die daarover moeten beslissen, gewoon downloaden. Open source-software is daardoor laagdrempelig. Veel van de tools maken ook nog standaard deel uit van een (Linux) distributie en dat maakt het gebruik nog eenvoudiger. Voorbeelden hiervan zijn Linux gebaseerde firewalls zoals Shorewall en bijvoorbeeld tcpdump waarmee het netwerkverkeer van een interface kan worden bekeken. In het verleden heb ik daar veel gebruik van gemaakt. Naar verloop van tijd wordt je handig in het gebruik ervan. Een ander mooi voorbeeld is SELinux. Dit is een systeem dat in veel Linux distributies aanwezig is en waarmee het systeem veiliger kan worden gemaakt. Met SELinux kunnen bijvoorbeeld de mogelijkheden van een server proces, zoals de webserver, om het filesysteem te benaderen geminimaliseerd worden. Indien de webserver gehackt zou worden, blijven de mogelijkheden dit te misbruiken beperkt. Ook denk ik aan Nessus, een open source netwerkscanner die het netwerk doorlicht op bekende kwetsbaarheden. Wat weerhoudt organisaties ervan dergelijk producten te gebruiken?

Is open source software zelf ook veiliger? Mogelijk, maar natuurlijk bevat ook open source software bugs en kwetsbaarheden, het is en blijft software. Wel weten we inmiddels dat ‘security by obscurity’ zoals in de commerciële software wereld gehanteerd wordt niet werkt. Juist openheid over security problemen leidt tot oplossingen en dus tot een veiliger systeem. Bovendien, al zou een oplossing (nog) niet beschikbaar zijn, zodra bekend is dat er een security probleem is, kan je als klant, eindgebruiker of beheerder maatregelen nemen. In het meest extreme geval sluit je een systeem van internet af. Je hebt in ieder geval de keuze.

Ook biedt open source software de mogelijkheid zelf het heft in handen te nemen. Zo werkt een collega van me aan Handshake, een sms-authenticatie portal dat gebruik maakt van OpenVPN. De portal regelt de ’two factor security’ en OpenVPN de beveiligde netwerkverbinding. OpenVPN is open source software en Handshake wordt dat in de nabije toekomst. De combinatie van beiden is een goed alternatief voor commerciële software die het ’thuiswerken’ ondersteunen.

Terug naar de vraag, kan open source software mijn ict-security helpen te vergroten? Ik ben van mening dat het dat zeker kan. Toch zal een goede aanpak zich niet beperken tot de software. Een beheerder die van mening is dat de webserver niet gehackt zal worden leeft in een fantasiewereld. Ga ervan uit dat het gebeurd en kijk dan nogmaals naar het systeem, neem security serieus en gebruik de goede tools. En als laatste, zorg voor een calamiteitenprocedure. Welke maatregelen ga jij nemen als je gehackt bent? Wie gaat de communicatie voor zijn rekening nemen? Denk hier goed over nu je daar nog rustig de tijd voor hebt.

Wat ik echter niet begrijp is dat er nog steeds bedrijven zijn die hacks ontkennen en eromheen draaien. Is het inmiddels niet duidelijk dat zoiets niet meer kan? Of vinden we security gewoon niet belangrijk?

Dit artikel is verschenen op de site van Computable op 10-11-2011