Updates, vloek, zege? zeg het maar

Vrijwel dagelijks worden we bestookt met meldingen over hacks, security breaches en ransomware aanvallen op IT van grote instellingen en bedrijven. De schade hiervan is aanzienlijk met overlast voor klanten. Op sommige zaken kan je voorbereid zijn, tegen andere aanvallen kan je lastig(er) verdedigen. Een belangrijke rol bij deze verdediging is het onderhoud van systemen. Het up to date houden dus. Operating Systems, Libraries third party software en eigen ontwikkeling kennen fouten / zwakheden. Deze fouten / zwakheden of “Gaten” wil je natuurlijk zo snel mogelijk dichten. Misbruik hiervan worden “Zero-Day Vulnerabilities” genoemd (ook wel “Zero-Day Exploits of Zero-Day Attacks”).

Common Vulnerability Enumeration

Deze zwakheden worden bijgehouden als Common Vulnerabilities and Exposures (oorspronkelijk Common Vulnerability Enumeration – CVE’s genoemd). De score, of ook wel het CVE nummer bepaalt de ernst van de zwakheid. Deze CVE’s worden door een organisatie in de US bepaald en bijgehouden. Als systeembeheerder kan je op basis van deze CVE’s updates in operating systems en software doorvoeren. Je weet hiermee hoe belangrijk het is en wat de urgentie is.

Eeuwig support?

Bij operating systems wordt vaak onderscheid gemaakt tussen major versions en minor versions. Bijvoorbeeld, mijn Mac laptop draait nu op Mac OS Golden Gate (version 27) en subversion 2, kortom 27.2 dus. Na verloop van tijd vervalt het support van de leverancier (Mac OSX release cycle). Daarna wordt verwacht dat je een major upgrade uitvoert, naar versie 28 (die is er nog niet, maar als voorbeeld). Bij RedHat Linux bijvoorbeeld is er 5 jaar full support. Daarna kan je kiezen om een nieuwe major versie te gaan gebruiken, Maar je kan ook op de aanvankelijk versie te blijven en “Extended Support” te kopen. In deze 5 jaar extended support komen er geen minor versions meer beschikbaar.

Wil je dan nog steeds niet upgraden naar de nieuwe major versie, dan kan je 4 jaar Extended Life Cycle support kopen. Ook hiervoor geldt dat er alleen security updates beschikbaar komen. Als laatste kan er nog 4 jaar Long Life aangeschaft worden. In totaal kan je hiermee 18 jaar profiteren van support. Voor bedrijven is dit van belang en daar is een eenvoudige reden voor.

De maintenance last

Eerder schreef ik over de Business Logica van een IT afdeling of IT organisatie. Mijn conclusie hierbij is dat maintenance, het onderhouden en operationeel houden van systemen en applicaties eigenlijk de hoofdtaak is van de afdeling of organisatie. Het risico hierbij is dat het onderhoud zoveel inspanning vergt dat het uitvoeren van IT projecten er onder lijd. Dat is een probleem, want (de resultaten van) projecten versnellen de organisatie juist. En dat is van levensbelang. Dit leidt to het idee dat maintenance dus zo efficient mogelijk uitgevoerd moet worden. Dit raakt natuurlijk aan deze discussie rond updates en upgrades. Veel van de onderhoudsinspanning gaat juist in de updates en upgrades zitten. Het is dan ook niet voor niets dat RedHat 18 jaar support aanbiedt. Het idee is dat je daarmee bespaard op onderhoudswerk.

Ubuntu release cycle

Bij Ubuntu Linux hanteert men een iets andere aanpak. Ieder half jaar komt er een minor versie uit, altijd in april en november. De versies van dit jaar zijn dus 26.04 (deze draai ik zelf) en binnenkort zal versie 26-10 uitkomen. Deze versies worden dus een half jaar van support voorzien. Om de twee jaar wordt versie voorzien van support voor langere tijd. Dit wordt “Long Time Support” (LTS) versie genoemd. De laatste LTS versie is 24.04. Wil je niet telkens upgraden, dan kies je voor een LTS versie. Dit voor zakelijk toepassingen dus van belang. Overigens, tijdens deze periode van support zijn er functionele- en security updates beschikbaar. Bij de Linux distributies (RedHat, Ubuntu, Debian en SuSe bijvoorbeeld) gelden deze updates niet alleen voor het operating systeem, maar even zo goed voor alle applicaties on software die middels een repository (of een soort app store) meegeleverd worden. Dit is dus veel meer (software) dan commerciële operating systems bieden. Het zal duidelijk zijn dat ook de andere distributies een release cycle en een support aanbod hebben.

Overigens, Ik upgrade (major versions) mijn Ubuntu versies al jaren zonder problemen. Ik weet dat dit bij Debian ook kan. Het is natuurlijk geen garantie dat het lukt. Veelal is dit afhankelijk van hoe complex het systeem en de daarom geïnstalleerde software is. Het lijkt daarmee wat op het idee van "Rolling Releases" waarbij er geen vaste versie plateau's zijn, maar je telkens nieuwe versies geïnstalleerd. Voorbeelden van Linux distributies die zo'n strategie volgen zijn Gentoo Linux en Arch Linux.

De ene update is de andere niet

Veel systeem beheerder maken onderscheid tussen functionele updates en security updates (beiden worden ook wel patches genoemd). Functionele updates maken nieuwe functionaliteit beschikbaar en fixen bijvoorbeeld functionele bugs. Security updates richten zich specifiek op de security fouten die een systeem kan hebben. Er kan geredeneerd worden dat je security updates zo snel mogelijk (afhankelijk van de CVE nummer – urgentie – zie verderop in het artikel) wil doorvoeren. Dus waar je prioriteiten zou willen stellen, kan je dat hiermee. Met functionele updates zou je kunnen wachten, gesteld dat je geen last hebt van de functionele fouten die het fixed.

Het installeren van updates neemt vaak nieuwe problemen met zich mee en daar zit je al helemaal niet op te wachten. Natuurlijk bevat een nieuwe versie van software altijd Zero-Day Vulnerabilities die dan later weer ontdekt worden. Dat valt te verwachten. Maar dat bestaande (eigen) software faalt vanwege updates is erg vervelend. En dat kan wel degelijk. En als bestaande software faalt dan levert dat heel veel extra werk op en daar zitten we in onderhoud (maintenance) zeker niet op te wachten.

Update strategie

Ik ben IT organisaties tegengekomen die om deze reden altijd even wachten met het doorvoeren van updates en patches. Zij willen dan altijd een minor version achter lopen op de markt. Ze noemen dit wel de N-1 strategie. Hiermee minimaliseer je het risico dat software faalt bij nieuwe versies. Maar ik denk dan tegelijkertijd, je hebt altijd Zero-Day Vulnerabilities, altijd, per definitie.

Infrastructuur inrichting telt ook

Nu zijn niet alleen updates, upgrades en patches bepalend voor security. De totale inrichting van de infrastructuur bepaald natuurlijk ook in belangrijke mate hoe veilig de applicatie uiteindelijk is. Beperkingen middels firewall, proxy’s en reverse proxy’s, maar ook in Cloud het gebruik van Security Groups (AWS) bepalen hoe veilig e.e.a. is. Veel van deze maatregelen tref je tijdens het design en implementatie. De beheer last komt vooral voort uit zich herhalende werkzaamheden, de updates en de upgrades / patches.

Automate anything

Zoals eerder gezegd, bij beheer (maintenance) draait het hoofdzakelijk om de efficiency. Het adagium “Automatiseer zoveel mogelijk” past daar goed bij. Middels Puppet, SaltStack of Ansible kan je de configuratie van een systeem beschrijven en dus snel herbouwen. Naar mijn idee speelt automation dan een cruciale rol om de beheer last laag te houden. Het is de reden om Infrastructure as Code (IaC) te adopteren.

CIA en EPSS

Een strategie kan zijn onderscheid te maken tussen verschillende stacks. Voor operating systems in een zakelijke setting is het een goed idee te kiezen voor de LTS versie. En dat ongeacht het het open sources is of commerciële software. Hiermee kan de organisatie het langste vooruit zonder te moeten upgrade en toch security updates te hebben (minimale beheer inspanning). Daarnaast is de Confidentiality, Integrity & Availability (CIA) score van belang. Ook kan gekeken worden naar de “Exploit Prediction Scoring System” (EPSS) score. Dit is een inschatting van de kans dat een exploit daadwerkelijk misbruikt kan worden.

Het idee is, hoe hoger de score, hoe eerder het aandacht verdiend. Je kan bijvoorbeeld groepen maken, critical, high, medium en low. Elke groep kent dan een andere maximale tijd waarbinnen het geregeld moet zijn. Dit valt dan te plannen. Verder zijn publiek beschikbare systemen altijd een prioriteit. En ook hier geldt, hoe meer we automatiseren hoe beter. Een hogere mate van automation betekend een hogere efficiency.

Vloek of zegen?

Uit het bovenstaande blijkt dat updates patches en upgrades en geen vloek en geen zegen zijn. Ze zijn wel noodzakelijk. Vanwege de efficiency “Eis” van het beheer (maintenance) is het wel zaak dit zo slim mogelijk te automatiseren. Een goed opgezette strategie helpt daarbij.

Actueel

Deze week werd er een groot aantal verstoringen gemeld, vooral in Amerika. Zo is  bijvoorbeeld Microsoft getroffen.In de berichtgeving werd gesteld dat het geen hack betrof, maar een storing. Eerder al werden supermarkten getroffen door koelsystemen die gingen verwarmen in plaats van koelen. Dit was wel een hack. Maar het bleef niet beperkt tot deze bedrijven, ook Apple en Google werden getroffen. Rob Braxman legt het in detail uit. Zijn conclusie is dat AI gebruikt wordt om fouten in software te vinden zoals Zero-Days. Hij beargumenteerd dat we daarom ook AI moeten gebruiken om dat tegen te gaan. Het vinden van exploits gaat nu zo snel, dat we het ons niet kunnen veroorloven AI niet te gebruiken. Interessant detail in zijn verhaal is dat de grote vendors (Apple, Google en Microsoft) vroeg inzage krijgen in de gevonden exploits, maar Linux (community) niet. Daar waar de vendors in stilte problemen kunnen fixen, kan de Linux community dat alleen in het openbaar. Waar raakt dit het onderwerp van dit artikel? Rob Braxman stelt dat de fixes zo snel gemaakt worden dat ze nieuwe bugs introduceren.
Overigens stelt hij ook dat men in de US voorloopt met deze ontwikkeling en dat Europa(?) zal volgen. Ik vraag me af of we hierop voldoende voorbereid zijn.

Reacties zijn altijd welkom